Vaak worden bij rampen of ander onheil, mensen in overheidsgebouwen zoals scholen of sporthallen opgevangen om de nacht door te brengen.
Als je met goedkope rotzakken naar een Mtb marathon ver van huis gaat kom je ook al snel op dit soort opvanglocaties van de rampenbestrijding terecht.Sliepen we in Kellerwald,bij de eerste RWP cup wedstrijd, de avond van tevoren nog voor nix in een kleuterklasje, (ik achter in het lokaal want daar sliep ik vroeger ook al het beste). Deze keer mochten we voor nop in de sporthal slapen van de lokale school.
Gym leraar Arno kwam al snel op het idee om die grote blauwe matten (je weetwel, in Nederland zijn die meestal groen en worden bij apekooi altijd als eiland gebruikt ) als matras te gebruiken ipv. het eigen luchtbedje. Deze “serge bubka” matten lagen inderdaad bijna net zo lekker als een waterbed. Na een goede nachtrust werd s’morgens met meegenomen plastic bestek van de gratis pasta party van de avond ervoor het ontbijt veroberd. Iedereen had droogbrood bij en gehoopt dat iemand anders wel voor beleg zou zorgen. Arno die zijn 2e marthon reed had een pot pindakaas bij dus we kwamen weer goed weg. (En Arno wist weer dat delen en geven een gelukzalig gevoel geeft)
S nachts had het zeer lang lichtjes geregend en het parcours was op de vele schitterende singletracks veranderd in een glijbaan. Was wel weer even wennen in het begin, aangezien de sneeuw bij ons al weer een tijdje gesmolten was. Na de start onder droge omstandigheden, konden 3 peerkes zich de eerste kilometers handhaven in de omvangrijke kopgroep maar na een 5 tal kilometers begonnen de Nederlandse toppers als Bekkink,Boon Bult,Bakker en Bram R.eraan te trekken en werden de B bokken al snel van de geiten gescheiden.
De moraal om diep tegaan was vandaag bij mij niet echt aanwezig, ook omdat de benen de laatste tijd niet super zijn. Het advies van de clubtrainer nam ik dan ook snel ter harte (“niet meer in het rood rijden, de komende tijd, gewoon 1 ‘a 2 groepjes terug in het veld lekker peddelen”!) De eerste ronde hield ik me wel aan zijn woorden maar in de 2e ronde zag ik halverwege Corne in de verte rijden. Hij was nog nooit in een wedstrijd voor mij geeindigd en ik wist wat hij dacht. (hij trouwens ook wat ik dacht). Deze dag zou hij zijn grootspraak van de laatste jaren ten gelde maken, deze eenvoudige goedlachse renner zou vandaag doorstoten naar het kopmannen legioen en voortaan ook de bidons van de knechten kunnen opeisen, nooit meer in de rij staan voor een bord pasta of de bike wash, met een zware weekend tas zeulen of in de koers gaatjes dichtmoeten rijden die de kopman achteloos heeft laten vallen.Dit kon ik natuurlijk niet zonder slag of stoot laten gebeuren, mijn keizers rijk stond op het spel, dus de jacht werd geopend met grof geschut, en na een 8 tal kilometers naderde ik hem op 40 m toen Corne het grazende bambi hertje, mij de oude sluwe stroper verschrikt opmerkte. Luid roepend “OH NEEEE” schoot hij meteen in de “taaie krijger mode” (volle bak vooruit en niet meer nadenken bij de gevaarlijke afdalingen)
Wat volgde was 25 km pure oorlog. (Bas bloeming en Luc de koning hebben nog wat borden ontweken in deze familie vete) Om elke meter werd gevochten, soms reden we 20 m. van elkaar met de tanden vol in het stuurlint gebeten “An Block”, afdalingen werden veel te ruig genomen dus met halve braamstruiken in ons shirt en varens in de sokken stormde we naar de laatste steile klim, Corne had in de voorlaatste klim het gaatje van 30 meter op mij dichtgereden en ik hield blufferig het tempo hoog zodat hij niet op adem kon komen in mijn wiel. In de laatste klim schakelde ik al net voor de klim naar de piccolo en Nelis bleef op het middenblad dit deden we beiden vanwege tramelanti met de voorderailleur, maar voor nelis pakte dit mankement goed uit, BAM BAM BAM op de macht pakte hij een 30 tal meters die hij de laatste 2 km naar de streep knap behield.