Willingen 2010, 124km, 3549hm.

 

Aangezien deze marathon gesponsord werd door onze eigen sponsor, namelijk Rocky Mountain, wilden we met een groot gedeelte van ons team hier aan deelnemen om zo een mooi visitekaartje af te geven, of dat gelukt is betwijfel ik. Ruim een week geleden zouden we nog met acht man gaan maar uiteindelijk bleven er maar vier over (Peer, Guido, Corné en ik). Aangezien ik mijn agenda niet wilde laten bepalen door buitenradar (95% kans op regen),  reden Corné en ik op richting Willingen. Ik ben door deze reis weer heel wat te weten gekomen over mijn TransAlp maatje. “Goedemorgen Corné ben jij dat?”, “Tja, ik ben een beetje rot, maar op een gegeven moment ruik je het niet meer”, “En Corné, had je nog gebeld of er plaats was bij de jeugdherberg?”, “Oh ja, dat was ik nog vergeten, maar bij mij komt altijd alles goed”, wat dus eigenlijk zoveel wil zeggen als “Als je iets geregeld wilt hebben moet je het niet aan mij overlaten”. Maar goed, bij de jeugdherberg aangekomen mochten we toch nog een kamer hebben, hoewel er eigenlijk geen plaats meer was. Ze waren erg verbaasd dat we niet gereserveerd hadden. We snapten al niet waarom ze aan de receptie zo moesten lachen toen ze ons de sleutels gaven, maar ’s nachts kwamen we er wel achter. We sliepen in het huis waarvan de rest van de kamers gevuld waren met jeugd die midden in de nacht zat thuis kwamen en er plezier in leken te hebben de rest wakker te maken met harde luchthoorns en deuren die niet zachtjes dicht leken te gaan. Gelukkig dacht ik hetzelfde als met het snurken een paar weken eerder “och, de jeugd komt thuis, dat heb je in een jeugdherberg, en nu weer slapen”, en dat lukte goed. Eigenlijk begon de ochtend ellendig aangezien de wekker om 5:45 af ging. Dan ga je al een dag van tevoren naar Willingen om ’s morgens niet al te vroeg je bed uit te hoeven, gaat de wekker nog om kwart voor zes! Een start om half acht is ook erg vroeg voor een marathon. De ellende werd echter snel vergeten aangezien het weer er best aardig uit zag. Het was droog. De gebruikelijke voorbereidingen getroffen en naar Willingen gereden om het startnummer nog af te halen. Daar troffen we een onduitse organisatie aan. Erg lange wachtrijen die vervolgens ook nog eens niet doorliepen. Positief waren de fietshandschoenen die in het starterspakket zaten. Ik was de mijne vergeten dus dat kwam goed uit. Al met al stonden we precies 5 minuten voor half acht in ons startvak. Tijdens de marathon ben ik er weer eens aan herinnerd hoe het voelt om ruim 3500 hoogtemeters te rijden. Het was al weer een hele tijd geleden dat ik die voor de kiezen had gehad maar nu weet ik het weer, het was zwaar. Eigenlijk hebben mijn benen heel de tocht niet goed aangevoeld maar ik kon wel redelijk goed door blijven rijden dus dat deed ik dan ook maar. Uiteindelijk bleek de 95% kans op regen meer 95% kans op droog weer te zijn. Ik heb een klein regenbuitje gehad maar de rest van de tocht is het droog gebleven. Perfect weer dus! Tijdens de tocht heb ik goed kunnen blijven eten en drinken en geen last gehad van kramp of hongerklap. De laatste paar kilometer nog samen gereden met een Belg die nog even informeerde hoe oud ik was en of ik toch geen concurent van hem was. Dat bleek niet het geval te zijn, hij was namelijk 42. Uiteindelijk was hij derde bij de masters 2 dus dat geeft hoop voor volgend jaar. Op de laatste klim moest ik toch van hem lossen waardoor ik uiteindelijk als 26ste over de finish kwam. Met 21 km/u gemiddeld op de teller en een deelnemersveld waarbij zelfs Ramses niet verder dan de achtste plaats kwam was ik wel tevreden. Helaas was het voor de rest van de Peerkes minder verlopen. Corné en Guido waren uitgevallen en Peer vond het na 95km ook wel genoeg. Aangezien Corné er dus al was kon ik even snel omkleden, sleutel van de jeugdherberg afgeven en weer richting Nederland. Dat viel nog tegen. Aan de receptie wist een 150kg zwakzinnig gedrocht ons te melden dat we pas om vijf uur de sleutel af konden geven en konden betalen aangezien de echte receptionist er niet was. Gelukkig wilde ze nog wel even kijken of mijn rijbewijs ergens te vinden was. Nadat ik dat uiteindelijk zelf had gevonden, dus ook meteen terug in mijn zak stopte en veertig euro voor Corné en mij neerlegde ging ze half overspannen nog even iemand anders halen. Toen was het snel geregeld en konden we richting huis, het zat er weer op.