Welkom op de site van Peerkes Biketeam, hier kun je onze verrichtingen volgen die we zo up date mogelijk proberen te houden. Alhoewel cross country en wegwedstrijden niet geschuwd worden richt het Peerkes bike team zich vooral op de marathon wedstrijden, zowel de mtb klassiekers als de etappe wedstrijden zijn vaak de doelen waar naar gepiekt word in een seizoen. Geen sport kent zoveel onvoorspelbare factoren als de MTB marathon: de weersomstandigheden, het parcours (vaak 1 soms 2 ronden tussen de 90 en 130 km en vele hoogte meters) de tegenstand (meestal een startveld tussen de 800 en 2500 rijders), het materiaal (een bike heeft veel te lijden in de woeste natuur), zelfs je eigen ‘ik’ is soms ongrijpbaar want wie wil winnen of tenminste voorin eindigen moet meer kunnen dan alleen maar stoempen. Soms rijdt je uren alleen zonder iemand voor of achter je te zien, je bent bezig aan een eenzame martelgang zowel fysiek als mentaal word er veel gevraagd. Dus naast techniek, lef , een ijzeren wil en de goeie benen moet je vooral kunnen afzien! Is dit leuk dan? 10 cc zong ooit: I don’t like regeae no oh no, I love it yeah Oh yeah.
Dit voorjaar reden we in Italië een steil klinker weggetje op dat er ver voor de geboorte van Christus al neergelegd was en qua renovatie was er sindsdien niet meer naar omgekeken. Iedereen zit na een tiental meters al op de max, het was muisstil alleen de ketting en naar adem happende zuchten van de Peerke Bikers waren hoorbaar. Het weggetje ging over in een nog slechter mega steil karrespoor. Het hart pompte en bonkte door heel je lichaam, bijna boven verbrak Peerke de stilte en schreeuwde “Kut Romeinen”! Er volgde echter daarna een schitterende single track naar beneden en we zouden deze weg die week nog vele malen rijden, biken in een vaak schitterende natuur is verslavend dus, en als dit ook nog in een koers gebeurd helemaal!!
Want je start in het grote pak en het gaat op een lint, het breekt en je pakt een wiel, je gaat zelf of je neemt de kop. Iemand komt aandringen en het gaat even op de kant, je kunt nog aanklampen maar hij wil je eraf pieren, moet je nu zelf springen of demarreren spookt door je kop en is er een verschil? Je word opgeraapt door een ander groepje en pikt aan, het verbrokkelt weer en je gaat met iemand mee die blijkbaar weg wil, je kent hem niet maar je komt wel samen iets overeen zonder een woord te wisselen, namelijk samen de anderen te benadelen door kop over kop te gaan sleuren. Effe door bijten nu en niet afgeven. Je laat niks merken dat het zeer doet en verbloemt de zware vermoeidheid met een opgewekt klein grapje. De achtervolgers zijn uit het zicht en het zweet vermengd met zand prikt in je ogen. Hoever nog op deze reis en moet ik niet meer drinken of eten of heb ik dit wel genoeg gedaan?
De finish nadert en ik ga hem er op leggen door er gewoon in te vliegen of heeft ie nog iets over? Het zuur komt uit je oren en snot uit je neus je bent aan het sterven maar je hebt een gaatje en gaatjes zijn belangrijk anders haal je het nooit! Gekkenwerk is het maar je bent los en zet nog een keer aan, zo die komt niet meer terug, je bent kei kapot maar ziet de streep. Dit nooit meer is het eerste wat je denkt maar de dag erop snak je al weer naar de volgende keer……..
Veel kijkplezier,
Frank, Corné, Bart, Harold, Emiel , Ard, Wil en Guido.
